2017 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம், சிட்னிக்கு வந்திருந்த கிழக்கிலங்கை எழுத்தாளர் செங்கதிரோன் த.கோபாலகிருஷ்ணனைச் சந்திப்பதற்காக எழுத்தாளர் முருகபூபதியும் நானும் மெல்பேர்னிலிருந்து ரயிலில் புறப்பட்டோம். நான் மெல்பேர்னிலிருந்து இன்னொரு மாநிலத்திற்கு ரயிலில் சென்றது அதுவே முதல் தடவை. ஆஸ்திரேலிய ரயில் சேவைகளிலிருந்த மிச்ச சொச்ச மதிப்பினையும் கீழிறக்கிக்கொண்ட பயணம் அது. அந்தக் கண்டன உரை இந்தப் பதிவுக்குத் தேவையற்றது என்பதால், விஷயத்துக்கு வருவோம். சிட்னிக்குச் சென்று நல்லதொரு மழை நாளில்

நாம் இறந்த பிறகும் நம்முடைய உடல் எங்கோ ஒரு இருளான அறையில் விழித்தெழுவதற்காகக் காத்திருக்கலாம் என்று சொன்னால் நம்புவீர்களா? ஆஸ்திரேலியாவில் அப்படிக் காத்திருப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். மரணம் வந்தவுடன் உடல் மண்ணுக்கோ, நெருப்புக்கோ ஒப்படைக்கப்படுவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அறிவியலின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. உடலைப் பதப்படுத்தி, உறையவைத்து, எதிர்காலத்தின் ஏதோ ஒரு நாளுக்காகப் பாதுகாக்கிறார்கள் இவர்கள். அந்த நாளில், மரணத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கும் அளவுக்கு மருத்துவம் வளர்ந்துவிட்டா

ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பில் தவிப்பும் கொந்தளிப்பும் நிறைந்த கவிதை மொழியாலும் சமரசமற்ற அரசியல் மற்றும் இலக்கியச் செயல்பாடுகளாலும் அறியப்பட்ட ஆளுமை கருணாகரன். ஈழப்போர்க்காலத்தின் நெருக்கடிகளையும் அதன் பிந்தைய துயரங்களையும் தனது கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள் மற்றும் பதிப்புரிமைப் பணிகள் வழியாகத் தொடர்ச்சியாகப் மேற்கொண்டு வருபவர். யுத்தத்தின் வடுக்களையும் நிலத்தின் சாட்சிகளையும் தன் அகத்தில் ஏந்தி, மைய நீரோட்ட அரசியலுக்கும் அப்பால் நின்று, சாமானியனின் குரலாகவும் மானுடப் பரிவின் முகம

யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெறுகின்ற சர்வதேச புத்தகக் கண்காட்சி தமிழ் சமூகத்தில் அபூர்வமாக நடைபெறுகின்ற அறிவியக்க நிகழ்வுகளில் ஒன்று. புத்தக வாசிப்புக் குறித்து வெளிப்படையாகவே பேசுவோமானால், இது தற்கால வாழ்வியலோட்டத்திற்கும் அதன் வேகத்திற்கும் எதிரான ஒன்று என்ற பார்வைதான் இயல்பாகவே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்றைய நுகர்வுக் கலாச்சாரம், எல்லாவற்றிற்குள்ளேயும் அதிரடியாக நுழைந்து, அதே வேகத்தில் வெளியேறிவிடவேண்டிய நிர்ப்பந்தங்களை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இதுதான் யதார்த்தம். விரலிடுக்கி

ஐந்து மாத இலங்கைப் பயணத்தை ஒருவாறு நிறைவு செய்துகொண்டு போன வாரம் மெல்பேர்ன் வந்தடைந்தேன். இரு தசாப்தங்களுக்கு முன்னர், ஆஸ்திரேலியாவில் வந்திறங்கியபோது அடர்ந்திருந்த அதே குளிர், என்னை அன்போடு அடையாளம் கண்டு அரவணைத்துக்கொண்டது. விமானத்திற்குள் எனக்குப் பின் ஆசனத்திலிருந்து ஓயாமல் இருமிக்கொண்டிருந்த பக்கி, முன்னே போய்த் தொலையட்டும் என்று சற்று மெதுவாக நடந்தேன்.

மீஹாத்தின் "நகல் - நிஜம்" நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வு நேற்று அக்கரைப்பற்றில் நடைபெற்றது. நானும் கருணாகரனும் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் சனியன்று பிற்பகல் புறப்பட்டு, ஆறு மாவட்டங்களின் ஊடாகப் பயணம் செய்து அக்கரைப்பற்று ஆதார வைத்தியசாலையின் முன்னால் சென்று இறங்கும்போது, ஞாயிறு சாமம் ஒரு மணியாகிவிட்டது. எங்களுக்காகக் காத்திருந்த மீஹாத் அக்கரைப்பற்றுப் பெரு வளைவின் கீழ் வந்து வரவேற்று எமக்கான தங்குமிடத்தில் சேர்த்தார்.

இலங்கைத் தமிழர்களின் பூர்வீக மாவட்டங்கள் ஒவ்வொன்றும் அநேகமாக வரலாற்று ரீதியாக - சமய ரீதியாக - பொருளாதார ரீதியாக - அரசியல் ரீதியாக - இயற்கை சார்ந்து தனித்தனியான சிறப்பம்சங்களைக் கொண்டவை. ஆனால், மன்னார் பிரதேசம் கிட்டத்தட்ட மேற்குறிப்பிட்ட அனைத்தும் திரண்டு ஒன்றாக அமையப்பெற்ற பெரு நிலம். ஆனால், அதன் காலநிலை சார்ந்து அல்லது ஏனைய பிராந்தியங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தகுதிக்கு மீறிய முக்கியத்துவத்தினால் மன்னார் அதிகம் பேசப்படாத பிரதேசம். அல்லது கொண்டாடப்படாத நிலம்.

அண்மையில் தமிழகம் சென்றபோது வாங்கி வந்த சிறு தொகுதி நூல்களில் முக்கியமானது நூல்வனம் பதிப்பாக வெளியாகியுள்ள "தசமகா தேவியர்" என்ற பயண நூல்.

தெய்வீகனின் சிறுகதைத் தொகுப்பு - நூல்வனம் வெளியீடான - “மாயச்சூது” வாசித்து முடித்தேன். முதலில் கவனத்தில் பட்ட விஷயம், இத்தொகுப்பு அளவில் மிகச் சிறியது, இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் குறைவான வாசிப்பு நேரமே கோரும் நூல். கெட்டி அட்டையில் நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப்பட்ட அழகான நூல் இது. தெய்வீகனின் வழக்கமான தேர்ந்த தமிழ்ச் சொல்லாடல்கள் கொண்ட முன்னுரையுடன் தொடங்கும் இந்நூல், அவரது புனைவுப் பயணத்தின் நான்காவது சிறுகதைத் தொகுப்பு. வாழ்த்துகள் . தொகுப்பின் முதல் கதையான ‘அவனை எனக்குத் தெரியும்’